سخنى درباره آزاررسانى ايذاء ، از ريشه " أذى " به معناى آزار رساندن به ديگرى است . ابن فارس مىگويد : الهَمزَةُ وَ الذّالُ وَ الياءُ : أصلٌ واحِدٌ ، و هُوَ الشَّىءُ تَتَكَرَّهُهُ و لا تَقِرُّ عَلَيهِ . « 1 » همزه و ذال و ياء ، يك اصل « 2 » است و آن ، چيزى است كه از آن نفرت دارى و آن را نمىپذيرى . راغب مىنويسد : الأَذى ما يَصِلُ إلَى الحَيَوانِ مِنَ الضَّرَرِ ، إمّا فى نَفسِهِ أو جِسمِهِ أو تَبعاتِهِ دُنيَوِيّا كانَ أو اخرَوِيّا . « 3 » أذى ، زيانى است كه به جاندار مىرسد ، به جانش ، يا به جسمش ، يا به پيامدهاى دنيوى و يا اخروىاش . ايذاء ، در قرآن و حديث در قرآن و حديث ، كلمه " أذى " :

--> ( 1 ) . معجم مقاييس اللغة : ج 1 ص 78 " أذى " . ( 2 ) . اصل ، در اصطلاح ابن فارس ، يعنى معناى اصلى يك لفظ . بنا بر اين ، وقتى مىگويد فلان كلمه داراى دو اصل است ، بدين معناست كه اين كلمه در اصل براى دو معنا وضع شده است ( ر . ك : مباحثى در فقه اللغه و زبان‌شناسى عربى ، رمضان عبد التوّاب ، ترجمه حميدرضا شيخى ، ص 21 ) . م . ( 3 ) . مفردات ألفاظ القرآن : ص 71 " أذى " .